offline/onlife

2009-11-04 11:58:31

czuję bardzo, że żyję. wyraĽnie tu i teraz. nie obok siebie, czego¶. tu tu tu
pracuję pracuję pracuję. a poza tym.
studiuję przecież. decyzja karkołomna to była. no ale. ledwo wyrabiam. zgłębiam angielskie bezokoliczniki z dopełnieniem i bez, zaimkiem osobowym i przymiotnikiem dzierżawczym w pół¶nie, około północy i jeszcze mam nadzieję, że zaliczę to kolokwium. poza tym to wybieram fototapety. do kuchni.do przedpokoju. do sypialni. w ogóle wszędzie chcę mieć fototapetę;)
www.artofwall.com.pl polecam. ah.
a jeszcze poza tym to łykam kwas foliowy już. i odwiedzam dzieciaczki małe moich koleżanek. zmęczonych. szczę¶liwych.
sama jestem zmęczona i szczę¶liwa teraz. a jakie to będzie po zintensyfikowaniu? rety rety.
no i nie jestem już blondynk±. to chyba najbardziej wpłynęło najbardziej na moje podej¶cie do życia w ostatnich tygodniach. ¶wieżo mi. orzechowo. energetycznie.
a poza tym to..no przede wszystkim pracuję...i już musze lecieć.

wrócę.

skomentuj(0)

it takes some silence to make a sound

2009-10-07 23:44:36

ogrom pracy i nauki  i do tego przeprowadzka i m±ż już 2 mce poza domem. a ja mam ciszę wielk± w ¶rodku, spokój i zmęczone oczy. jestem łagodna jak nigdy. u¶miecham się rano i jem obiady. czekam. padam ze zmęczenia wieczorem. ¶pię. i sny mam dobre. czuję się wypełniona. przepełniona, zapełniona.
muszę się rozci±gn±ć od ¶rodka, uelastycznić duszę, rozszerzyć umysł.
po 7 latach wróciłam do jogi. wieczorem piję znowu earl grey. i pozwalam sobie praktycznie tylko na smooth jazz. czuję wokół siebie Dobro Abolutne. no czuję, no.
nie umiem mówić, pisać i chyba nawet już my¶leć. szukam ciszy. stałam się cisz±. dobrze mi naprawdę.

it takes some silence to make a sound
it takes a thought to make a word
it takes some words to make an action
life is wonderful

skomentuj(0)

"great at beginnings not completing"

2009-09-11 20:24:44

przede wszystkim siedzę. i to o dużo za dużo. i siedzę sama. tzn ze zwierz±tkiem.
okazało się, że jestem INFP i od razu mi lepiej, wszystko rozumiem. podziękowania dla Myers-Briggs.
wakacje były trudne, moje wakacje były dla K, która sama nagle została.
potem sprintem- siódme poty w Beskidach, ochłodzenie w zimnym Bałtyku.
pytania główne na dzi¶ -panele czy inwestować w drewno i czy luksfery można zamontowac w kartongipsie.hehh
strasznie długo nie pisałam.rety.
...
a dzi¶ dzień był przepiękny. soczy¶cie jest.
wokół.

skomentuj(2)

trouble is a friend. trouble is a foe. oł oł.

2009-06-07 22:35:32

zapalam znowu papierosa. siadam na balkonie, chłonę spokój patrz±c w niebo. trzęs± mi się trochę ręcę, trochę trzęsie się serce, strużki płyn± sobie powoli. u¶miecham się nawet patrz±ć tam do góry. tam kto¶ na pewno patrzy czasem na mnie-i widzi-i kocha pewnie. cieszę się, że mam takie miękkie włosy i że wieje cieplejszy wiatr. moje emocje s± teraz wyciszone, akustyczne. cedzę słowa które do mnie napływaj±, dopuszczam do siebie pojedyncze, najistotniejsze. i słyszę jak dudni± w ¶rodku, obijaj± się o wytłumione wnętrze.
znam ten ból już dobrze, nauczyłam się prawie przed nim bronić. to zbyt-dobrze znane miejsce. czuję, że coraz bardziej oswajam te sytuacje. hmm.
i trzymam na wyci±gnięcie ręki NADZIEJĘ. i tak my¶lę sobie co z ni± zrobić teraz. trochę mi przeszkadza to ¶wiatełko ¶wieżo¶ci, jasno¶ci teraz. próbuję j± oswoić jak zwierz±tko.wci±z jestem wyciszona, grubym styropianem,od ¶rodka. nie czuję, że zimno i cicho. i że prawie nie jadłam dzi¶.
nie, nie że  jestem nieszczę¶liwa. nie pozwolę sobie tego poczuć nawet.
jest ogólnie całkiem dobrze i być może nawet przez to dojrzewam.

skomentuj(3)

farewell to spring

2009-06-05 19:26:25

mamy zwierz±tko. siedzi małe i przestraszone. nazwano je Brawurk±, a to się cienia własnego boi. Tru¶ka i tyle. urocza. wprowadza trochę prostoty do mojego życia, zamiast się czym¶ gnębić, podszczypywać swoj± tożsamo¶ć przy chwili wolnego czasu, gadam do malucha, orzeszki dosypuję, za uszkiem pogłaszczę.
kawa i lody z truskawkami. ostatnie egzaminy w weekned. a potem prawdziwe wakacje....i plaża, i morze i drinki z parasolk±...ksi±żek doczytanie  i wspólne ¶niadania....aahhh tylko już chora jestem, że będę musiała w stroju k±pielowym. esz. (jak ja bym chciała nie mieć takich problemów!). ale już mi pachnie to pachn±ce i ¶wierszczowe  + 22C w nocy....
a życie się buduje. wypycha mnie do przodu i zmusza do ogl±dania parkietów  i blatów kuchennych i  planowania tytułu kolejnej magisterki (ble) i  najlepszego terminu na dzieciaczka. i już nie mogę się zatrzymać, że tu i teraz chcę być, jeszcze trochę wieczorów w tej małej sypialni, jeszcze trochę na czytanie sagi o wampirach ;), jeszcze chwilka na festiwale i poci±gowe tułaczki....już nie da się tu zostać. stoi za mn± moje dumne życie i popycha paluchem..jest zdecydowanie za duże jak na mnie, boję się go trochę.

skomentuj(0)

when everyone else reached the end she was still at the very beginning

2009-05-25 23:10:27

zaczynać od nowa. gdy to stare już takie wytarte, poznane, takie odkryte i nietajemnicze.próbuję. spróbuję tu, próbuję tam..
        bycie jego żon± od 13miesięcy to największe szczę¶cie jakie mnie w życiu spotkało, największa łaska, największa niespodzianka. zaczęli¶my wtedy na nowo, potem na nowo w sierpniu i ostatnio-po raz kolejny.musimy zaczynać na nowo, bo nie raz dochodzimy do momentu w którym kruszeje serce, zasysa duszę, ból rozsadza mnie od ¶rodka, a łzy docieraj± do samego pępka. jakiej trzeba niesamowitej odwagi, siły kosmicznej wręcz, żeby móc potem znowu na siebie patrzeć w ukochaniu, zaufaniu, dobroci. i zostawić tamto za sob±. nie Ty jeste¶ zły, ale to co się stało.
nie jeste¶my dobran± par±, ale nie umiemy bez siebie żyć. my¶lenie, że on  zasługuje na kogo¶ lepszego, nie doprowadziło mnie w ciekawe miejsce..bo nie ma co zasługiwaniu w ogóle mówić.
tworzyć życie na nowo z tego co jest, z tego co się ma, z tej chwili tutaj-to jest największe wyzwanie. twórczo¶ć w oddechu, kroku każdym i pocałunku.
i naprawdę - nawet je¶li jest totalnie Ľle, zawsze można zacz±ć na nowo


by xander890

skomentuj(1)

seems like when there's spring and size 36 no longer fits you, you start to lack THE sense of life

2009-04-09 00:11:53

oczywi¶cie chciałabym zabrzmieć, wybrzmieć teraz promieni¶cie, rado¶nie i wiosennie. że ptaszki, motylki, słoneczko....a w dupe. ostatnio zorientowałam się, że moje całe życie toczy się w obrębie kilometra kwadratowego. heh. pięknie. wszystko-dom, praca, uczelnia, fitness, kilka serdecznych, kwiaciarnia, rossmann i społem.i koniec. po prostu koniec. gdzie¶ tam dalej w kilometrach rodzice, dalej jeszcze siostry, przyjaciele znikli z fizycznej dostępno¶ci. ale to jest od¶więtno¶ć. na codzień duszę się w tym wszystkim. mam problem z poszukiwaniem siebie, rozwijaniem, pomysł je¶li jest to nie ma odwagi. motywacja wygasa. nie jestem uporz±dkowana, pilna i wytrwała. ło jej. i co.
nie wiem w ogóle dlaczego mi się tu chce pisać gdy naprawdę mam dosyć wszystkiego, siebie nawet. wylewanie takich emocjonalnych pomyj. no beznadzieja. nie mogę w sobie jako¶ znaleĽć CZEGO¦. łapię się na tym, że zaczynam mieć jakie¶ pod¶wiadome pretensje do MM, że moje życie wygl±da tak wła¶nie. że np. nagle moje różowe, żółte rajstopy  s± "niekoniecznie fajne", że nie ma mowy aby w Bieszczady z rowerami i poci±giem, że wieczorami nie muzyka, tylko telewizor.i  nawet mnie to jako¶ nie wkurza, jako¶ tak się godzę widzę i przyjmuję i próbuję być w roli wiecznie wyrozumiałej, zacnej "doktorowej";). rzyg. to nie jego wina oczywi¶cie. tak naprawdę, to on mnie w niczym nie ogranicza, i wiem, że na maksa mu zależy abym była spełniona i i szczę¶liwa. muszę jako¶ sama po prostu złapać oddech, bo jako¶ mi tak bez-nadziejnie.nie, ze Ľle, bez nadziei jako¶ tylko.bez mocy.co¶ czuje się marnie.
teraz ¶więta nasze pierwsze.i z jednej stron tyle porz±dków, z drugiej zakupy i co¶ by upiec trzeba, dalej-trzeba przecież prace 2 napisać skoro tyle wolnego, pojechać do domu, załatwić PIT-y,  odwiedzić Babcię, wlecieć do K. i A. i do P. oczywi¶cie.to trzeba i-to będzie i to moje następne dni. nie chciałabym w tym zgubić idei ¦wi±t, bo dawno już nie byłam tak daleko od Boga (tak trudno to mi było napisac, nie wiem czemu, eh).a potrzeba mi Zmartwychwstania. Boże Narodzenie wyraĽnie przeżyłam  z wizj± Jezusa rodz±cego się nie w stajence już, ale we mnie, skoro On się w nas rodzi, w nas też umiera. I zmartwychwstanie. więc trzeba to przeżyć. i zauważyć choć. dać Jemu czas.
i co¶ jeszcze bym dla siebie chciała-np. posiedzieć przed lustrem i wymy¶lić fryzurę, i nauczyć się tych idiomów, i ten niemiecki nadrobić i zaplanowac te trasy weekendowe i sukienki przerobić. ale naprawdę się nie da, czasowo. i czemu to tak jest, że porz±dki stoj± wyżej w hierarchii warto¶ci. czemu co¶ mi tak w ¶rodku nie gra. cholera jasna no.
ostatnio przeczytałam o kr±żeniu energii we wszech¶wiecie i o ludziach, którzy pracuj± z ludĽmi-i dla ludzi.i że niestety zostawiaj± im swoje zasoby. i musz± się umieć regenerowac. więc ja jestem z mocy życiowych wyssana. i rzecz jasna wcale mi nie jest z tym dobrze. i tym wcale-nie-optymistycznym akcentem idę kończyć użalanie się w moim łózku z czerwon± po¶ciel± i naprawdę nikt-a nikt się domy¶li, że co¶ mi doskwiera jutro.może nawet  i ja sama.
PS przypuszczam, że to wszystko przezte nieudane zakupy jednak ;)

skomentuj(3)